پیله ی پتوی آبی رنگ را به دور خودم ،محکم میتنم.

سرما سوزن مغز استخوونم رو نخ کرده...نخ کبود...

زانو هامو بغل میزنم و باز زل میزنم به در...

حس میکنم در پس این انتظار...

 نوری دلنشین و گرمایی مطلوب،در کمین نشسته...

به سفر در ناخود آگاه ذهن عادت کردم.

نگاهی دقیق تر و دقتی بیشتر...شاید نوری ...صدایی...!!!

پشت این درب بزرگ و کهنه ی قدیمی دربانی با دلهره کلید را

گم کرده...برای دیدن ( من )

من در شعله های انتظار آبدیده می شوم.

کلید را بیابید تا دربدرتر نشدم.

انتظار چراغانی شده در دلم...اضطراب...صبوری کن صبوری...

ف.سماعی