واژه های خط خورده از ذهنم را باز سازی میکنم.

تمام واژه های مچاله را باز می کنم و کتابچه ای از تمام کلماتی که

سالهاست از خاطرم دور شده اند درست می شود.

در حافظه ی دور دستُ حسی غریب و آشنا ... جان میگیرد.

چیزی شبیه جنینی  از زندگی در من حیات میابد.

نفسهایم به عمق هزار پا   ُ زیر آبهای آرامش ُ راه پیدا می کنند.

آرام و مواجُ ...حس بودن تو ... مرا در بر میگیرد.

"تویی" که بودی در همیشه های نبودن های من ...همیشه بودی.

هنوزم هستی و من باز پیدا شدم تا گم شوم در "تو"

واژه های خط خورده از ذهنم را چراغانی میکنم

((به جشن دوباره گم شدن من

           خوش آمدین.))