تب نوشته ها

بیست و یکم اردیبهشت 1387

روی خود پنهان مکن از روی من

چهره ات پنهان مکن مه روی من

جلوه ات ما را به رسوایی کشد

سر ز رسوایی به شیدایی کشد

سوز دل از شعر من آید به گوش

چون شوم شیدا دلم آید به هوش

نازنین افسار من را تیز گیر

تا چموشم ناله ام نشنید گیر

دل به دریا می زنم تا رام چشمانت شود

جان به قربان می برم تا جمله قربانت شود

جان و ودل را یک نظر از من بگیر

گر ندادم دل به سودایت همه جانم بگیر

5 بعد از ظهر | ف.س |